«ουκ εμού, αλλά του λόγου ακούσαντες σοφόν έστιν Έν πάντα είναι»


Ενότητα και Πολλαπλότητα. Το Έν στον Ηράκλειτο.



«οὐκ ἐμοῦ, ἀλλὰ τοῦ λόγου ἀκούσαντας ὁμολογεῖν σοφὸν ἐστίν ἕν πάντα εἶναι»

Δηλαδή: Αφού ακούσετε όχι εμένα αλλά τον Λόγο, είναι σοφό να ομολογήσετε ότι το Εν-Σοφό είναι τα πάντα και τα πάντα είναι ένα.

«ἐκ πάντων ἓν καὶ ἐξ ἑνὸς πάντα.»

Δηλαδή: Από τα πάντα εκδηλώνεται το Ἐν και από το Έν εκδηλώνονται τα πάντα.

«ἓν τὸ σοφὸν μοῦνον λέγεσθαι οὐκ ἐθέλει καὶ ἐθέλει Ζηνὸς ὄνομα.»

Δηλαδή: Το Έν, το μόνο Σοφόν και θέλει και δεν θέλει να καλείται με το όνομα του Ζηνός (το «Ζηνός» είναι η γενική του «Ζεύς» , που σημαίνει αυτός που δίνει Ζωή στα πάντα).

«ὁ θεὸς ἡμέρη εὐφρόνη, χειμὼν θέρος, πόλεμος εἰρήνη, κόρος, λιμός (τἀναντία ἅπαντα· οὗτος ὁ νοῦς), ἀλλοιοῦται δὲ ὅκωσπερ (πῦρ), ὁπόταν συμμιγῇ θυώμασιν, ὀνομάζεται καθ᾽ ἡδονὴν ἑκάστου.»

Δηλαδή: Ο θεός είναι ημέρα, νύχτα, χειμώνας, καλοκαίρι, πόλεμος, ειρήνη, κορεσμός και πείνα και αλλάζει ακριβώς όπως το πύρ: όποτε αναμιχθεί με θυμιάματα, ονομάζεται ανάλογα με την (διαφορετική) οσμή του καθενός από αυτά τα θυμιάματα.

«τοῖς ἐγρηγορόσιν ἕνα καὶ κοινὸν κόσμον εἶναι, τῶν δὲ κοιμωμένων ἕκαστον εἰς ἴδιον ἀποστρέφεσθαι.»

Δηλαδή: Για τους ξύπνιους ένας και κοινός κόσμος υπάρχει, αλλά κάθε κοιμισμένος στρέφεται στον δικό του ιδιωτικό κόσμο.


Το Έν εκδηλώνεται μέσα στα πάντα σε αυτόν τον κόσμο, και από τα πάντα εκδηλώνεται το Έν. Η ενότητα δεν έρχεται σε αντίφαση με την πολλαπλότητα, αλλά εκδηλώνεται μέσω αυτής. Το Έν, το Θεϊκό Πνεύμα , εκδηλώνεται πολλαπλώς με όλες τις διαφορετικές μορφές του, μέσα σε κάθε συμπαντική οντότητα , όπως ένας άνθρωπος, ένα δένδρο, ή σε μορφές που οι αρχέγονοι λαοί τις ταύτιζαν με διάφορες Θεότητες. Έτσι το «Είναι» τόσο της κάθε Φυλετικής Ψυχής, είναι και αυτό μια έκφραση του Κοσμικού Ενός.

Το Έν, δηλαδή ο Θεός, είναι αυτό που δίνει στα πάντα ζωή. Έτσι είναι σωστό τόσο να καλείται με το όνομα του Θεού Ζηνός (γενική του Ζεύς), όσο είναι σωστό το να μην καλείται με αυτό το όνομα. (μπορεί π.χ. να καλείται είτε με οποιαδήποτε άλλο όνομα που να σχετίζεται με μια κάποια άλλη ιδιότητα που να χαρακτηρίζει το Έν, είτε να καλείται ως «Ἐν», είτε ως «Θεός» κλπ. ) Να σημειώσουμε εδώ ότι και οι άλλοι Ινδοευρωπαϊκοί λαοί, καθώς προέρχονταν από την ίδια φυλετική κοιτίδα, είχαν αντίστοιχη θεότητα με τον Δία Ζεύ , με προσδιορισμό αντίστοιχο με αυτόν των Αρχαίων Ελλήνων και συχνά με ακριβώς το ίδιο όνομα, η με την ίδια Ινδοευρωπαϊκή γλωσσική ρίζα. Το ίδιο συμβαίνει και με τις περισσότερες από τις κύριες Θεότητες των Αρίων. Επίσης και όλη τους η κοσμοαντίληψη και η θρησκευτικότητά τους, ήταν σε πλήρη αντιστοιχία με αυτήν που εκδηλώθηκε και στην Αρχαία Ελλάδα. Έτσι ουσιαστικά έχουμε ΜΙΑ θρησκεία, ΜΙΑ κοσμοαντίληψη, ΜΙΑ γλωσσική ρίζα, και ΜΙΑ φυλετική κοιτίδα, οι οποίες εκφράστηκαν μέσα από την πολλαπλότητα σε πολλές μορφές, που ήταν ταυτόχρονα διαφορετικές αν και όμοιες ως προς την εμφάνισή τους, και ίδιες ως προς τις αρχές που διέπουν την Ουσία τους.

Αναφέραμε για μία ενιαία θρησκευτική και κοσμική αντίληψη της φυλής των Αρίων. Ο Θεός όμως είναι Κοσμικός και Συμπαντικός και το Σύμπαν περιλαμβάνει και όλες τις ανθρώπινες Φυλές όπως περιλαμβάνει και όλα τα είδη ζώων και φυτών, ενώ και οι άλλες ανθρώπινες Φυλές έχουν καταφέρει να προσεγγίσουν μέσα από την παράδοσή τους στοιχεία από αυτήν την Κοσμική Θεϊκή Αλήθεια.

Ο Θεός ενυπάρχει μέσα σε κάθε τι Φυσικό σε αυτόν τον Κόσμο. Έτσι ο Θεός είναι ημέρα, νύχτα, χειμώνας, καλοκαίρι, πόλεμος, ειρήνη, κορεσμός και πείνα, δημιουργία και καταστροφή , γέννηση και θάνατος. Και ονομάζεται από τον άνθρωπο, ανάλογα με την αντίληψη που λαμβάνει από κάθε μια από αυτές του τις μορφές. Ο Θεός εκφρασμένος ως αρμονία και ως ήλιος, ονομάστηκε από τους Έλληνες Απόλλων. Ως πόλεμος ονομάστηκε Άρης και ως καρποφόρα Γαία ονομάστηκε Δήμητρα καθώς η γη είναι σύμβολο της γονιμότητος. Ως καταστροφή ονομάστηκε από τους Αρίους Βραχμάνους Σίβα, και ως Δημιουργία ονομάστηκε Βισνού.

Ένα ακόμη ζήτημα που θα πρέπει να εξετάσουμε μιλώντας για την ενότητα και την πολλαπλότητα, είναι οι έννοιες του «πολυθεϊσμού» και του «μονοθεϊσμού».

Στα σχολεία της Ελλάδος αλλά και σε άλλες χώρες, χιλιάδες ανόητοι δημόσιοι υπάλληλοι εμφανιζόμενοι ως «δάσκαλοι», ευνουχίζουν πνευματικά τα νέα παιδιά στην παιδική τους ηλικία. Στα λεγόμενα «δημοτικά σχολεία», «διδάσκοντάς» τους ότι οι Αρχαίοι Έλληνες και οι άλλοι λαοί της Ευρώπης «είχαν πολλούς Θεούς» και ότι μετά την έλευση του Χριστιανισμού «ανακάλυψαν» ότι υπάρχει «ένας Θεός». Λίγα χρόνια αργότερα, κάποιοι άλλοι ανόητοι, ονομαζόμενοι ως «καθηγητές δευτεροβάθμιας εκπαιδεύσεως» τους «διδάσκουν» ότι ο Πλάτων και ο Σωκράτης είναι που είχαν «ανακαλύψει» ότι είχαν ανακαλύψει και οι Εβραίοι πολύ νωρίτερα, δηλαδή το ότι «υπάρχει ένας Θεός». Κάποιοι φτάνουν και σε «φιλοσοφικές» «σχολές» στα «πανεπιστήμια», όπου κάποιοι άλλοι ανόητοι ονομαζόμενοι «καθηγητές πανεπιστημίου» θα τους πουν ότι τελικά πριν τον Σωκράτη και τον Πλάτωνα, οι λεγόμενοι «προσωκρατικοί» ήταν που «ανακάλυψαν ότι υπάρχει ένας Θεός» και ότι «τα πάντα στο Σύμπαν συνδέονται μεταξύ τους», ενώ άλλου θα παρουσιάσουν τους προσωκρατικούς ως «υλιστές» και «άθεους».

Τελικά «πότε ακριβώς πέρασαν οι Έλληνες από τον Πολυθεϊσμό στον Μονοθείσμό και ποιος έλληνας φιλόσοφος ήταν που ανακάλυψε τον μονοθεϊσμό;» αναρωτιούνται αρκετοί μέσα σε όλη αυτήν την σύγχυση.

H απαντήσεις στα δύο αυτά ερωτήματα, είναι «ποτέ» και «κανείς». Αλλά και τα ίδια τα ερωτήματα είναι λάθος. Διότι στην ίδια την Φύση, δεν υπάρχει κάποιου τέτοιου είδους διαχωρισμός ανάμεσα στην Ενότητα και την Πολλαπλότητα, καθώς η πολλαπλότητα προκύπτει ως πολλαπλή έκφραση του Ενός, και το Έν ως κοινή Ουσία των Πάντων. Στον θεϊκό και ζωντανό κόσμο λοιπόν δεν μπορεί να υπάρχει ούτε «Πολυθεϊσμός» ούτε «Μονοθεϊσμός», αν μιλήσουμε με φιλοσοφικούς, πνευματικούς και θρησκευτικούς όρους. Η ύπαρξη του Ενός, είναι απαραίτητη για την ύπαρξη των Πολλών και η ύπαρξη των Πολλών απαραίτητη για την ύπαρξη του Ενός. Είναι αδύνατον να τα διαχωρίσει κανείς.

Οι αρχέγονοι Ινδοευρωπαϊκοί λαοί και όχι μόνο αυτοί, δεν έβλεπαν τον κόσμο ως ένα σύνολο αποκομμένων μονάδων, αλλά ως μια ενιαία Οντότητα. Αυτό απεικονίζεται εξαιρετικά στην Νορδική μυθολογία. όπου ο κόσμος αναπαρίσταται με το Δένδρο της Ζωής, πάνω στο οποίο βρίσκονται τα πάντα , άρρηκτα συνδεδεμένα μεταξύ τους, σε δομή Ενός, περιλαμβάνοντας και όλες τις ορατές και μη πνευματικές μορφές ζωής, από τους ανθρώπους και τα ζώα μέχρι και τους Θεούς, τα ξωτικά, τους γίγαντες και τον «Κάτω Κόσμο».

Στην Αρία παράδοση οι «πολλοί θεοί» υπάρχουν ως αντίληψη και κατανόηση της πολλαπλότητας και της πολυμορφίας του Ενός Ιδίου Κοσμικού Πνεύματος και όχι ως λατρεία ξένων μεταξύ τους και ασύνδετων Θεοτήτων. Ακόμη και στην πιο εκλαϊκευμένη μορφή θεολογίας οι διάφορες Θεότητες παρουσιάζονταν να σχετίζονται και να αλληλεπιδρούν μεταξύ τους και να προέρχονται από κοινό γενεαλογικό δένδρο θεογονίας και ταυτόχρονα κοσμογονίας, στο οποίο μέσα κάπου πάντα εμφανίζεται και Ένας κεντρικός Θεός ως κοινός πρόγονος ή δημιουργός των σημαντικότερων Θεοτήτων. Και σε κάθε τόπο και σε κάθε εποχή, πάντοτε εμφανίζεται ένας Κεντρικός Θεός ως ο σημαντικότερος ή ως κυρίαρχος πάνω στους υπόλοιπους.

Επίσης «Μονοθεϊσμός» με την φιλοσοφική και θρησκευτική του έννοια, δεν υπάρχει ούτε καν στον Ιουδαιοχριστιανισμό, όπου ο ένας «Θεός» εμφανίζεται με τρεις διαφορετικές υποστάσεις, ως τρεις διαφορετικές «Θεότητες» που είναι ταυτόχρονα και τρεις και μία (Όπως συμβαίνει και με τους Βράχμα, Βισνού και Σίβα στον Ινδουϊσμό, θρησκεία που ξεκίνησε από τους Αρίους βραχμάνους, πολλούς αιώνες πριν τον Χριστιανισμό).

Η δημιουργία του «μονοθεϊσμού» δεν μπορεί να προσδιοριστεί με όρους φιλοσοφικούς και μεταφυσικούς. Δεν έχει μεταφυσική διάσταση γιατί είναι κάτι αφύσικο. Μπορεί να προσδιοριστεί μόνο με όρους κοινωνικούς και ιστορικούς.

Ο «μονοθεϊσμός» δεν είναι τίποτε άλλο παρά η άσκηση εξουσίας από δόλιους και διεστραμμένους μανιώδεις τυράννους που εμφανίζονται ως «εκπρόσωποι του θεού», πάνω σε κάποιον λαό ή και πάνω σε πολλούς λαούς, χρησιμοποιώντας ως κύριο μέσο την πνευματική τρομοκρατία και τον εκφοβισμό.

Σε μια περίοδο γεμάτη συνεχείς διαμάχες , ανατροπές και δολοφονίες ανάμεσα σε διεκδικητές του Θρόνου και διαφόρων επαρχιών σε μια πολυφυλετική αυτοκρατορία όπου ήταν αδύνατον να ελεγχθούν από τους αυτοκράτορες οι τοπικοί άρχοντες και οι τοπικοί ιερείς, αποφάσισαν και αυτοί να πουν ότι τελικά «υπάρχει ένας και μόνο Θεός», ο Γιαχβέ, να ανακηρύξουν τον εαυτό τους ως κύριο εκπρόσωπό του στην Γη και να εμφανίζουν τις δικές τους επιθυμίες και αποφάσεις ως «εντολές του Θεού» που «θα τιμωρήσει αυστηρά όποιον δεν υπακούει στις εντολές του», δηλαδή στις εντολές του κάθε τυράννου. Και να οδηγούν σε θανάτωση με φριχτά βασανιστήρια όλους όσους δεν αποδέχονταν την υποταγή σε αυτή την φριχτή και εντελώς ξένη με το πνεύμα της Ευρώπης, πνευματική υποδούλωση.

Την νεοπλατωνική φιλόσοφο και μαθηματικό Υπατία αφού πρώτα τις έσκισαν τα ρούχα και την περιέφεραν μπροστά στις μάζες, κατόπιν την πετσόκοψαν χρησιμοποιώντας όστρακα και πέταξαν τα κομμάτια της μαζί με το έργο της στις φλόγες. Εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες δολοφονήθηκαν από φανατικούς "Χριστιανούς" σε μια ασύλληπτη γενοκτονία, ενώ επί σειρά αιώνων έκαιγαν ζωντανές στην φωτιά γυναίκες με την δικαιολογία ότι είχαν μια μαύρη γάτα ή ότι μάζευαν βότανα για να φτιάξουν ένα ρόφημα, ως μάγισσες, ενώ το πλήθος των «προλεταρίων» έβλεπε το θέαμα ουρλιάζοντας από την σαδιστική ηδονή του κατώτατου που νομίζει ότι ανέβηκε σκαλοπάτια, επειδή νομίζει ότι κατάφερε να γκρεμίσει , να ισοπεδώσει και να διαπομπεύσει αυτό που είναι ανώτερο και έτσι νομίζει ότι κατάφερε να το ξεπεράσει και να "ανέβει υψηλότερα".

Αποκοπή του ανθρώπου από τον Αληθινό Θεό, από το Έν και από τον Κοσμικό Άξονα, που έχει ως αποτέλεσμα αποκοπή του και από την ίδια του την Ανθρώινη αλλά και Κοσμική Φύση. Άνθρωποι χαμένοι, πνευματικά ναυάγια μέσα στα ερείπια, που είτε έχουν κάνει θεό τους το χρήμα, είτε αναζητούν μια διέξοδο από το χάος μέσα στις αηδίες , φαντασιώσεις και πνευματικές διαστροφές του κάθε απατεώνα ψευδοπνευματιστή , ή κοινωνικού ψευδοεπαναστάτη.

Ο Ηράκλειτος έγραψε ότι οι εγρηγορότες και εμβριθείς άνθρωποι εναρμονίζουν το πνεύμα τους με το «κοινόν» του Ενός κόσμου, καθώς αυτά κατ΄αρχήν ταυτίζονται - ενώ οι κοιμισμένοι, ζουν ο καθένας στον δικό του κόσμο, είναι «ιδιώτες». Το Ἓν είναι, λοιπόν, αποκεκομμένον εκ των κατακερματισμένων επιφανειακών ατομικοτήτων των πολλών: «ὁκόσων λόγους ἤκουσα οὐδεὶς ἀφικνεῖται ἐς τοῦτο ὥστε γινώσκειν ὅ τι σοφόν ἐστι, πάντων κεχωρισμένον» (όσα κι αν άκουσα, τίποτε δεν φθάνει σ΄ αυτό που πράγματι είναι σοφία, μακράν κάθε ατομικότητος και κάθε «εγώ»).

Η συγκεκριμένη μορφή του Ιουδαιοχριστιανισμού η οποία τελικά επιβλήθηκε και επικράτησε στην Ευρώπη (η οποία διαφοροποιείται από άλλες προσεγγίσεις του Χριστιανισμού), κατάφερε σε μεγάλο βαθμό (και παρά τις όποιες διαφοροποιήσεις και αντιφάσεις που υπάρχουν μέσα σε αυτήν) με την βία και με διωγμούς , να δαιμονοποιήσει την ιδέα του ότι ο άνθρωπος δεν είναι παρά ένα κύτταρο του ζωντανού Θεϊκού κόσμου , να σπάσει τους δεσμούς τους ανθρώπου με το Έν, και να τους αντικαταστήσει στην συνείδησή του με έναν τιμωρό Θεό, που παρακολουθεί τον καθένα ως ατομικότητα, καταγράφοντας την κάθε κίνησή του, ούτως ώστε αν παραβιάσει κάποιους από τους νόμους που θέσπιζε η εκάστοτε εξουσία ως «Θεϊκούς», να τον τιμωρήσει με αιώνια βασανιστήρια στην «Κόλαση». Έτσι προώθησε την ατομικότητα και μετέτρεψε τους ανθρώπους σε τρομοκρατημένους ιδιώτες.

Κατόπιν ήρθε ο «φιλελευθερισμός» ο οποίος με την μορφή που τελικά επιβλήθηκε και πικράτησε , κατάφερε να αναδείξει την «ιδιωτεία» (που στην Αρχαία Ελλάδα θεωρούνταν πνευματική αναπηρία) σε υπέρτατη αξία και εμφανίστηκε και ο αναρχισμός ως το περισσότερο ακραίο και ριζοσπαστικό μάχιμο ρεύμα του .

 Ο μπολσεβικισμός πάλι ο οποίος με την μορφή που τελικά επιβλήθηκε και επικράτησε (η οποία επίσης διαφοροποιείται από άλλες προσεγγίσεις της έννοιας του σοσιαλισμού και του κολεκτιβισμού), κινήθηκε ενάντια στον ατομικισμό, προβάλλοντας μια ενότητα όχι σε επίπεδο κοσμικό αλλά σε επίπεδο οικονομίας ενός οργανωμένου κράτους, χτυπώντας όμως την διαφορετικότητα και ισοπεδώνοντας την προσωπικότητα του ατόμου.

Αντίθετα με ότι υποστηρίζουν διάφορα δόγματα  και διάφορες «οργανώσεις» του συστήματος, στην ίδια την Φύση  η ενότητα δεν έρχεται σε αντίθεση με την πολλαπλότητα, αλλά η μια εκδηλώνεται μέσα από την άλλη και μέσα στην άλλη. Σε μια κοινότητα ανθρώπων οργανωμένη με βάση αυτές τις Φυσικές Κοσμικές Αρχές, το μέλος αποτελεί ένα κύτταρο της κοινότητας, που αποτελεί ένα ζωντανό Οργανισμό. Σε κάθε οργανισμό όμως τα κύτταρα δεν εξελίσσονται ακανόνιστα ούτε έχουν όλα τον ίδιο ρόλο , ούτε είναι όλα ίδια μεταξύ τους (αυτές τις ιδιότητα έχουν μόνο τα καρκινικά κύτταρα). Ο ανθρώπινος π.χ. οργανισμός έχει κεφάλι , πόδια , χέρια, καρδιά, αυτιά, μάτια κλπ, όλα ενωμένα μεταξύ τους και όλα εκφράσεις του Ενός, όλα όμως ταυτόχρονα διαφορετικά και με διαφορετικό ρόλο, ακριβέστατα καθορισμένο , τον οποίον τα μέρη αυτά είναι φτιαγμένα από την Φύση να επιτελούν (κανείς οργανισμός δεν ακούει με τα πόδια, ή δεν περπατάει με τα μάτια κλπ). Σε έναν οργανισμό δεν υπάρχει λοιπόν καμιά «ισότητα»,  αλλά η διαφορετικότητα, η ενότητα και η τάξη. Έτσι και σε μια κοινότητα, από την ίδια την Φύση δεν υπάρχει «ισότητα»,, αλλά ο κάθε άνθρωπος είναι κατάλληλος, από την ίδια του την Φύση για να επιτελεί ένα διαφορετικό ρόλο, ο οποίος όμως είναι από όλους σεβαστός όπως ακριβώς συμβαίνει με τα διαφορετικά κύτταρα και διαφορετικά μέλη σε ένα υγιή οργανισμό.

Στην Αρία παράδοση, το Σύμπαν, ο ζωντανός κόσμος είναι ιεραρχημένος, με το Κοσμικό πνεύμα του Ενός ως υπέρτατη Αρχή και με όλες τις κοσμικές Αρχές εκφραζόμενες ως Θεότητες. Σε αυτόν τον κόσμο η κάθε Ανθρώπινη φυλή έχει την δική της διαφορετικότητα και τον δικό της διακριτό ρόλο στον Κοσμικό Οργανισμό, αντίστοιχα με το πως το λιοντάρι, το ελάφι , ο λύκος και ο λαγός έχουν τον δικό τους διαφορετικό ρόλο σε ένα οικοσύστημα ή αντίστοιχα με το ότι η πολική αρκούδα είναι φτιαγμένη για να ζει στους πάγους και η καφετιά φτιαγμένη για να ζει στο δάσος. 

Οι διαφορετικές Φυλές βρίσκονται ταυτόχρονα και σε συνεργασία και σε πόλεμο μεταξύ τους, υπό την βαθύτερη Ηρακλείτεια έννοια και σημασία του πόλεμου που αποτελεί πηγή της αρμονίας , και εξελίσσονται , οπισθοδρομούν, μεταλλάσσονται  , ενώ κάποιες "συγχωνεύονται" , "απορροφούνται" είτε εξαφανίζονται ,  μέσα από αυτήν την αλληλεπίδραση μεταξύ τους  , υπό την έννοια του "τὰ πάντα ῥεῖ".

Οι διαφορετικές παραδόσεις σε κάθε Φυλή και εθνότητα  συμπεριλαμβανομένης και της δικής μας , εξετάζονται ανάλογα με το αν  βρίσκονται ή όχι σε αρμονία με την Ουσία της Υπάρξεως της και   όχι ανάλογα με το αν διαφέρουν από τις δικές μας απόψεις και συνήθειες και το αν μας "αρέσουν" η "δεν μας αρέσουν" σε προσωπικό ή "εθνικό" η "πολιτικό" επίπεδο. Οι παραδόσεις των διαφόρων Φυλών και Εθνών Είναι αυτές που Είναι και εμείς Είμαστε αυτοί που Είμαστε! Το να προσπαθεί κανείς να παρουσιάσει  αυτές τις παραδόσεις όχι όπως πράγματι είναι , αλλά περασμένες από την κλίνη του Προκρούστη,  αλλοιωμένες και φιλτραρισμένες χωρίς εθνοφυλετική και ιστορικής καταγωγή  και ταυτότητα , κάτω από ένα φτιαχτό "σύγχρονο παγκόσμιο και πανανθρώπινο," διαστρεβλωτικό και ολοκληρωτικό πρίσμα που θα τις κάνει πιο "εύπεπτες" ως για τα αυτιά του κάθε νεωτεριστή "κοσμοπολίτη" που ενοχλείται όταν ακούει ότι υπήρξαν και υπάρχουν φυλές και έθνη (αφήνουμε στον αναγνώστη να ερευνήσει τους ψυχολογικούς κοινωνικούς και πολιτικούς λόγους που ενοχλούνται τόσο), είναι και ανόητο και καταστροφικό για τις ίδιες τις παραδόσεις αλλά και για τον σύγχρονο άνθρωπο.

Αυτή είναι η προσέγγιση του αυθεντικού Φυλετισμού,  που ουδεμία σχέση έχει  ούτε με διάφορες ισοπεδωτικές αντιλήψεις, εγκληματικές πράξεις και χυδαιότητες ανεγκέφαλων , (είτε αυτές εμφανίζονται ως "αντιρατιστικές" είτε ως ρατσιστικές") που προβάλλονται από τους ισοπεδωτικούς υλιστικούς κύκλους εξουσιών για να δώσουν άλλοθι στην τεράστια Φυσική , Οικολογική , Φυλετική και Ανθρωπιστική καταστροφή που συντελείται πάνω στην Γη.

Αντίστοιχα με τον ζωντανό κόσμο, η κάθε Υγιής Εθνοφυλετική Κοινότητα διέπεται από Φυσική Κοσμική Τάξη και Φυσική Κοσμική Ιεραρχία, έχει ως κέντρο της τον Κοσμικό άξονα , κάτι που συμβολίζεται στην Νορδική παράδοση με την Κοσμική στήλη Ιρμινσούλ.