«ουκ εμού, αλλά του λόγου ακούσαντες σοφόν έστιν Έν πάντα είναι»


Αριστοκρατία και φαυλοκρατία


«εἶς ἐμοὶ μύριοι, ἐὰν ἄριστος ἦι

«τίς γὰρ αὐτῶν νόος ἢ φρήν; δήμων ἀοιδοῖσι πείθονται καὶ διδασκάλῳ χρείωνται ὁμίλῳ οὐκ εἰδότες ὅτι “οἱ πολλοὶ κακοί, ὀλίγοι δὲ ἀγαθοί”.»

Δηλαδή:

Γιατί ποιος είναι ο νους τους ή η φρόνηση τους; Πείθονται απ' τους τραγουδιστές του λαού και παίρνουν τον όχλο για δάσκαλο τους, χωρίς να ξέρουν ότι “οι πολλοί είναι κακοί και οι καλοί λίγοι”.


Στην σημερινή εποχή της ισοπεδώσεως η διάκριση που έχει επικρατήσει να γίνεται  μεταξύ πολιτικών καθεστώτων είναι μονάχα σχετικά με τον τρόπο εκλογής τους, σε «δημοκρατικό» και «μη δημοκρατικό».

Αντί για αυτό, θα είχε ενδιαφέρον να αξιολογήσουμε τα πολιτικά καθεστώτα ανάλογα με την ποιότητα αυτών που κυβερνούν.

Δηλαδή ανάλογα με το ήθος των κυβερνώντων ,  τον πατριωτισμό τους, το κατά πόσο οι πράξεις τους προάγουν την ευημερία του λαού συνολικά και όχι  μόνο συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων σε βάρος του υπόλοιπου λαού κλπ.

Στον  Ελληνικό πολιτισμό βέλτιστο πολιτικό καθεστώς θεωρείται αυτό στο οποίο οι κυβερνώντες είναι Άριστοι  και ονομάζεται Αριστοκρατία.

Την εποχή των Αυτοκρατοριών η  Αριστοκρατία μπορούσε να επιτευχθεί έχοντας Αρίστους Βασιλείς και κυβερνήτες . Σε ένα σύστημα κοινοβουλευτικής αστικής δημοκρατίας, μια προσωρινή αριστοκρατία  θα μπορούσε να επιτευχθεί μονάχα εάν οι μάζες εξέλεγαν Αρίστους ως κυβερνώντες. Αν παρατηρήσει κανείς τα αποτελέσματα των διακυβερνήσεων της Ελλάδος (και όχι μόνο) τις τελευταίες τουλάχιστον δεκαετίες θα συμπεράνει ότι αυτό είναι κάτι που δεν συμβαίνει συχνά.

Το αντίθετο της Aριστοκρατίας είναι η Φαυλοκρατία. Ένα πολιτικό καθεστώς όπου αντί για τους Αρίστους, την διακυβέρνηση έχουν οι Φαύλοι.

Στις Φαυλοκρατίες η διάκριση ανάμεσα στην «δημοκρατική» και την «μη δημοκρατική» εκδοχή έχει ιδιαίτερη σημασία.

Μια αστικοδημοκρατική φαυλοκρατία είναι πολύ προτιμότερη από μια μη δημοκρατική» παρά τις πολλές ομοιότητες που υπάρχουν ανάμεσα τους.

Διότι

Α) Σε μια αστικοδημοκρατική φαυλοκρατία η διακυβέρνηση αλλάζει χέρια κάθε λίγα χρόνια και αυτό θέτει κάποια όρια στον όλεθρο που προκαλούν οι φαύλοι κυβερνώντες.  Αντίθετα σε μια φαυλοκρατική τυραννία που κατέχει μόνιμα την διακυβέρνηση η φρίκη δεν έχει όρια και φαντάζει να είναι δίχως τέλος.

Για παράδειγμα το Σταλινικό καθεστώς μπορούσε να οδηγεί στα Γκουλάγκ και να δολοφονεί εκατομμύρια πολίτες κανένας να μπορεί να αντιδράσει, ενώ το καθεστώς γνώριζε ότι ποτέ δεν θα  υποστεί συνέπειες για τις πράξεις του.  Στη "πολιτιστική επανάσταση" της Μαοϊκής Κίνας παιδιά δολοφονούσαν τους δασκάλους τους ή τους κρεμούσαν από τα δένδρα, ερυθροφρουροί εισέβαλλαν στα σπίτια και έσφαζαν τους ενοίκους με την κατηγορία ότι έπαιζαν πιάνο επειδή ήταν "ξενόφερτη δυτική μουσική". Δολοφονήθηκαν εκατοντάδες μέλη από ορχήστρες κλασσικής μουσικής και  χορωδίες  ενώ η κλασσική μουσική απαγορεύθηκε και πέρασαν δεκαετίες μέχρι να επιτραπεί ξανά, μαζί απαγορεύθηκαν και οι ντόπιες παραδόσεις όπως η Βουδιστική. Στην Καμπότζη του Πολ Ποτ εκατομμύρια πολίτες απομακρύνθηκαν με την βια από τις πόλεις και οδηγήθηκαν σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας όπου και εξοντώθηκαν. Είναι συνηθισμένο επίσης φαύλοι τύραννοι να δολοφονούν ακόμα και στενούς συγγενείς τους (για παράδειγμα λέγεται ότι ο σημερινός ηγέτης της  Βόρειας Κορέας έριξε τον θείο του και συγγενείς του σε 120 πεινασμένα σκυλιά που τους κατασπάραξαν ζωντανούς) η να υποβάλλουν τους πολιτικούς τους αντιπάλους σε φριχτά βασανιστήρια, η να προβαίνουν ακόμα και σε εθνοκαθάρσεις. (Για παράδειγμα ο Σαντάμ Χουσείν ψέκασε με χημικά αέρια και εξαφάνισε οποιαδήποτε μορφή ζωής γύρω από κάποια Κουρδικά χωριά). Μπροστά σε τέτοια γεγονότα οποιοδήποτε αστικοδημοκρατικό καθεστώς (ακόμα και ο όλεθρος που προκλήθηκε στην Ελλάδα  από τις πολύ διεφθαρμένες εθνοκαταστροφικές κυβερνήσεις των τελευταίων  δεκαετίών)  μοιάζει ως παράδεισος.

Β) Είναι πολύ πιο εύκολο να ανατραπεί ένα φαύλο «δημοκρατικό» καθεστώς από ότι μια φαυλοκρατική τυραννία  και αυτό  παρότι η φαυλοκρατική τυραννία διακρίνεται άμεσα και προκαλεί μεγάλες αντιδράσεις ενώ κάθε φαύλο «δημοκρατικό» καθεστώς σπέρνει με τεράστια επιτυχία λαϊκές αυταπάτες.

Σε περιόδους παρακμής της αστικής δημοκρατίας, είναι συχνό το φαινόμενο φαύλοι κηφήνες να απευθύνονται στους προλεταριακούς όχλους και τους καλούν να τους στηρίξουν για να ανατρέψουν το καθεστώς  και να τους φέρουν στην εξουσία . Η κύρια προπαγάνδα τους είναι η καταγγελία της διάχυτης παρακμής και τα προβλήματα που υπάρχουν όπως εθνικά η εργασιακά κλπ. Η πολιτική τους εκφράζεται κυρίως ως μια αντίθεση στην υπάρχουσα κατάσταση και δευτερευόντως ως ένα πολιτικό πρόγραμμα με θέσεις, από τις οποίες θέσεις  αρκετές είναι πρακτικά μη εφαρμόσιμες ή επικίνδυνες, αλλά είναι κατάλληλα διαμορφωμένες για να μπορούν να εξαπατούν το πνευματικό «προλεταριάτο» (ένα προλεταριάτο διαφορετικό από την μαρξιστική οικονομική μόνο έννοια του προλεταριάτου, καθώς κάποιος μπορεί να είναι φτωχός αλλά ταυτόχρονα πνευματικά υγιής και οξυδερκής οπότε δεν εξαπατείται από τους κηφήνες).

Στο νεοελληνικό κράτος μετά από δεκαετίες φαυλοκρατικής δημοκρατίας και αρκετά χρόνια απόλυτης παρακμής τα φαινόμενα αυτά είναι έντονα με πολλούς και διαφορετικών πολιτικών αποχρώσεων κηφήνες που με άκρατο λαϊκισμό προσπαθούν να παρασύρουν το πνευματικό προλεταριάτο ώστε να δώσει σε εκείνους την εξουσία.

Ευδοκιμούν διάφορες ποικιλίες  πνευματικής απόλυτης πολιτικής παρακμής για όλα τα «γούστα». Από συμμορίες «αντιεξουσιαστών» ληστών τραπεζών , συμμορίες αδίστακτων δολοφόνων, απάτριδες «αριστερούς» υπερασπιστές των «ελευθεριών» και «δικαιωμάτων» εξάπλωσης της ισλαμικής τρομοκρατίας και  του φανατικού ισλαμισμού στην Ελλάδα και την Ευρώπη, μέχρι και ανελλήνιστους «εθνικιστές»  κηφήνες, ρουφιάνους, μαγαζάτορες εμπόρους σκουπιδιών, τραμπούκους και αλήτες, υπόκοσμος κάθε είδους.

Δεν πρόκειται για «οικονομικό προλεταριάτο»  το οποίο αποτελείται από τα θύματα της φαυλοκρατίας που έχουν κάθε δίκιο να διεκδικούν τα δικαιώματά τους στην ζωή και την ελευθερία, αλλά για ένα προλεταριάτο στον τομέα της ηθικής , του πνεύματος, της αξιοπρέπειας και του πολιτισμού.

Καθώς ο κομμουνιστικός χώρος στην Ελλάδα  έχει αστικοποιηθεί πλήρως, την καθοδήγηση του προλεταριάτου με  νοοτροπία και τακτικές τύπου Πολ Ποτ ανέλαβαν αυτόκλητα κάποιοι  "εθνικιστές" μαγαζάτορες. Οι «εθνικιστές» κομματάρχες του πολιτιστικού , πνευματικού και ηθικού προλεταριάτου όχι μόνο δεν προάγουν το εθνικό στοιχείο και τα εθνικά συμφέροντα  αλλά το αποτέλεσμα της δράσης τους είναι ακριβώς το αντίθετο από αυτό που επιδιώκουν (η υποτίθεται ότι επιδιώκουν). Οι αποκρουστικές παρουσίες τους και το χαμηλό τους πνευματικό και νοητικό επίπεδο συνδυασμένα με την ανελλήνιστη αμορφωσιά τους και τον εντελώς αγενή χαρακτήρα τους, αποτελούν σκιάχτρα που το μόνο που πετυχαίνουν τελικά είναι να απομακρύνουν από τον πολιτικό εθνικό αγώνα νέους ανθρώπους που έχουν όμως τα έμφυτα υγιή αντανακλαστικά να αντιδρούν στην αθλιότητα, την ανηθικότητα και την παρακμή των συμμοριών. Επίσης δίνουν το άλλοθι στους φαυλοκράτες της «δημοκρατικής» οδού  που συνεχίζουν να παραμένουν στην εξουσία υπό τον απόλυτα δικαιολογημένο φόβο των πολιτών μήπως συμβεί κάτι ακόμα χειρότερο , δηλαδή  μια μετάβαση από την παρούσα φαυλοκρατική «δημοκρατία» σε μια φριχτή φαυλοκρατική τυραννία , μια δικτατορία του ηθικού , πολιτιστικού και πνευματικού προλεταριάτου. 

Όσοι διέπονται από αυθεντική αγάπη για την πατρίδα και τον Ελληνισμό θα πρέπει  να πάψουν να έχουν αυταπάτες και να παραμείνουν μακριά από οποιαδηποτε μορφή πολιτικού βούρκου δυσφημίζει όχι μόνο με τα έργα της αλλά ακόμα και με την ίδια την παρουσία της και την αισθητική της τα Ελληνικά ιδεώδη και να αναζητήσουν η να δημιουργήσουν υγιείς ομάδες και να δραστηριοποιηθούν εκεί.

Μην ξεχνάμε ότι οι ηγέτες κάθε λαού είναι απεικονίσεις του δικού "μέσου" κυρίαρχου πνευματικού , πολιτιστικού και ηθικού επιπέδου. Κάθε έθνος με αστικοδημοκρατικό πολίτευμα εκλέγει τους πολιτικούς ηγέτες που του ταιριάζουν και έτσι σε βάθος χρόνου έχει το μέλλον που του αξίζει, όποιο και να είναι αυτό, από λαμπρή πρόοδο και ευημερία μέχρι την εξαφάνιση από τον χάρτη διότι "μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά". Έθνη τα οποία δεν είναι ικανά να συνεχίσουν να υπάρχουν, παύουν να υπάρχουν και εξαφανίζονται. Αν το Ελληνικό έθνος είναι ικανό να συνεχίσει να υπάρχει ή θα ισοπεδωθεί και θα εξαφανιστεί με τόσο θλιβερό τρόπο μετά από χιλιάδες χρόνια προσφοράς και παρουσίας, αυτό θα κριθεί τελικά από την Ιστορία στο πεδίο του Αγώνος.

Το σκοτάδι δεν νικιέται με τυφλά χτυπήματα, αλλά με Φως. Σε Φωτεινό περιβάλλον η ηγεμονία των Φαύλων τελειώνει   καθώς η φαυλότητα γίνεται εύκολα ορατή από όσους διατηρούν έστω και ξεχασμένη κάποια ικανότητα Οράσεως . Βέβαια το να προσπαθεί κανείς να ρίξει φως μέσα σε χώρους που η φαυλότητα κυριαρχεί και είναι γεμάτοι μονάχα με εκ φύσεως τυφλούς (καθώς οι χώροι αυτοί έχουν την "μαγνητική" τάση να έλκουν  συνεχώς τον πνευματικό απόπατο της κοινωνίας και να απωθούν συνεχώς τους πνευματικά υγιείς), με την ελπίδα ότι τελικά θα καταφέρουν να δουν Φως είναι εντελώς άσκοπο . Σε τέτοια περίπτωση ο λαμπαδηφόρος πρέπει να αποχωρήσει από το δωμάτιο με τους τυφλούς και να επιλέξει ένα καλύτερο κοινό στο οποίο να απευθύνεται, ώστε να πάψει να χάνει άσκοπα τον χρόνο του... Ο πνευματικός και ηθικός απόπατος έχει  επιλέξει πολύ συνειδητά αυτό που του ταιριάζει καλύτερα και βρίσκεται στο φυσικό του χώρο. Ακόμα και αν ντύσει κανείς τα γουρούνια με στολές μπαλαρίνας  και τα διδάξει να κουνιούνται κάθε φορά που ακούνε ήχους όπερας και πάλι δεν θα πάψουν  ποτέ να είναι γουρούνια και θα συνεχίσουν να ηδονίζονται στον βόρβορο όπως και πριν και όχι στα καθαρά νερά.



"Ὕες βορβόρῳ ἥδονται μᾶλλον ἢ καθαρῷ ὕδατι."

Το νόημα του αγώνος μέσα σε αυτή την θλιβερή κατάσταση σκότους είναι να γίνονται προσπάθειες που να μεταδίδουν με την παρουσία τους  το πνευματικό Φως και ταυτόχρονα να αφυπνίζουν τις έμφυτες αλλά ξεχασμένες ικανότητες της "Οράσεως" (και κατά τον Ηράκλειτο της  "οσφρήσεως") μονάχα σε όσους τις έχουν.  Σε αυτή την προσπάθεια αποσκοπεί η ύπαρξη του παρόντος ιστολογίου. Είναι μια μικρή Αχτίδα Φωτός που απευθύνεται μονάχα σε όσους δεν είναι τυφλοί,  μαζί με την ελπίδα να υπάρξουν στο μέλλον ακόμα περισσότερες τέτοιες προσπάθειες.

Αγχιβασίην!